Ciotka Klotka, co serce miała pojemne jak wanna

Wieczorna scenka podczas usypiania T. – Mamo, dlaczego jest tak dużo rodziny tu? – składnia oryginalna 😉
I zaczął wymieniać Ciocię z Kuzynami, którzy przyjechali w odwiedziny, a następnie upewniał się,
czy na pewno go kochają. Przemiła to była chwila, bo czułam, że dla niego to niezwykle ważne. Otacza go wiele osób, które darzą go uczuciem, ale co najważniejsze – dla niego samego są absolutnie wyjątkowe.
Czasy się zmieniają, a wraz z nimi rola Cioć i Wujków w rodzinie. Wielopokoleniowość, to już bardziej duch minionych czasów i wspomnienie. Na czym obecnie polega rola wujostwa? Jak kształtuje się ich miejsce w rodzinie i świadomości dzieci? Czy w adopcyjnych familiach zachodzą odmienne procesy?

Continue reading „Ciotka Klotka, co serce miała pojemne jak wanna”

Pościg za niedoścignionym

Kiedy myślisz o następnym dniu, jak siebie widzisz? Spieszysz się, biegniesz, pędzisz?

Mnie aktualnie dopadło choróbsko. Takie z kategorii bardziej konkretnych infekcji, więc przymusowo musiałam mocno zwolnić. I wiecie co? Denerwuję się. No bo jak to? Nie ogarnę tego, tamtego i siamtego. Nie dam rady zrealizować najbliższych planów. Tak się więc złoszczę wewnętrznie i nagle doznałam przebłysku mądrzejszej myśli. Że ten pośpiech, to jakieś szaleństwo. Bo w tym pędzie, nie ma miejsca nawet na to, żeby się porządnie wyleczyć i odpocząć. I tak mnie naszła refleksja w temacie.

Continue reading „Pościg za niedoścignionym”

Adopcja? I co dalej?

W pierwszych tygodniach od pojawienia się dzieci w domu, wpisywaliśmy się naszą czwórką w krajobraz. Rodzinny i sąsiedzki. Tak jak pisałam w poprzednich postach, towarzyszyło nam duże zainteresowanie ze strony otaczających nas osób. Wydarzeniem w naszej dzielnicy był nawet pierwszy spacer z chłopcami – wszyscy mogli sobie ich dokładnie pooglądać 😉
Czego jednak można się spodziewać, kiedy już będziecie osadzeni w otoczeniu? Co będzie się działo, gdy minie pierwszy wspólny czas na pełnej adrenalinie? Rozsiądźcie się wygodnie, to Wam opowiem.

Continue reading „Adopcja? I co dalej?”

Adopcyjna sielanka. U nas? Idealnie!

Byli sobie Oni. Szczęśliwa czwórka + pies. I domek mieli piękny i ogródek zielony. Ach sielsko było i anielsko. Pewnie, że tak!
Sielskość dotyka nas każdego dnia. W codzienności, w uśmiechu, w oczach pełnych radości, w słońcu i w pierwszym po zimie krokusie. W brzuchu psa, który można drapać do woli i w jej merdającym ogonie. W najszczerszych buziakach od roześmianych synów. W oczach Ł., kiedy duma go rozpiera, bo nauczył chłopców fragmentu rockowej piosenki.

Continue reading „Adopcyjna sielanka. U nas? Idealnie!”

Domowa kołysankowa ewolucja

Dzisiaj zabiorę Was w małą wielką (tak tak, właśnie taką) podróż – od usypianiowej rozpaczy do kosmicznych wzruszeń. Zapraszam na domową kołysankową ewolucję.

Dom, to dźwięki. Cisza lub gwar. Tuptanie psa, odgłosy rozkładanych naczyń, woda lejąca się do wanny, szmery rozmów, sikorki śpiewające za oknem i muzyka.
Dla nas muzyka jest niezwykle ważna, nie wyobrażamy sobie bez niej naszego mikroświata. Chłopcy nie byli do niej przyzwyczajeni. Nie oswajali się z nią w brzuszku, nie towarzyszyła im od pierwszych dni. Zależało nam więc, żeby zasypiali przy muzyce. Doświadczeni rodzice z naszej familii, podpowiedzieli nam sprawdzone kołysanki. To płyta Kołysanki Utulanki w wykonaniu Magdy Umer i Grzegorza Turnaua. Polecam ją całym sercem i nie jest to wpis sponsorowany, nie nie 😉
Dziadkowie sprawili chłopcom radio, więc byliśmy w pełni gotowi przystąpić do zmasowanego ataku muzycznego na nasze dzieci.

Continue reading „Domowa kołysankowa ewolucja”

Splendor, konfetti i statuetka superbohatera!

Tym razem chcę się z Wami podzielić portretem superbohaterów. Takich wyniesionych na sztandary i okrzykniętych glorią chwały. O kim będzie mowa? No, o nas samych przecież 😉

Otóż, tuż po adopcji została nam przypięta łata, a raczej order i to z należnymi honorami.
Chcecie dowiedzieć się co nieco o nieuzasadnionym sztandarze bohatera? Proszę bardzo.
– Wasza odwaga jest niezwykła!
– Podziwiam Was!
– No ja bym tak nie umiała!
– To co zrobiliście, jest niesamowite!
– Jesteście wspaniali!
– Dwójkę naraz? Och, naprawdę, podziwiam. To niezwykłe!
– Ależ te dzieci mają szczęście! Wygrały los na loterii!

Continue reading „Splendor, konfetti i statuetka superbohatera!”

Pogoda na niepogodę

Moment, w którym stajecie się rodziną mieszkającą we wspólnym domu, poprzedza całkiem sporo spotkań. Poznajecie się i uczycie siebie. Podczas tych wizyt rozpoznajecie pierwsze cechy temperamentu Waszych dzieci, obserwujecie ich sposoby reagowania i usposobienie. Widzicie, jaki mają stosunek do Was. Jednak to cały czas jest namiastka faktycznego kontaktu.
Przychodzi dzień, w którym wchodzicie razem do Waszego domu i zamykają się za Wami drzwi. Wtedy pojawia się wszystko to, co najpiękniejsze, ale również, a może przede wszystkim to, co najtrudniejsze…

U nas to, co trudne ujawniło się bardzo szybko. Choć na pewno nie jest to regułą. Wiele rodzin pewnie nie będzie miało żadnych problemów w podobnej sytuacji. Chciałabym jednak, żebyście wiedzieli, że takie historie jak nasza, są jak najbardziej realne. I jeśli planujecie adopcję lub chociaż ją rozważacie, mogą stać się Waszym udziałem i Waszym przeżyciem. Na etapie wstępnym kontaktów z dziećmi oraz w czasie zapoznawania się z dokumentacją, absolutnie nikt nie wspominał, że możemy mieć aż takie trudności. Byliśmy pewni, że jesteśmy przygotowani na różne scenariusze, ale okazało się, że chyba nie do końca. Głowa niby wie, ma przyswojone niezbędne informacje, wbite przeróżne teorie. Tylko kiedy w grę wchodzą emocje, okazuje się, że człowiek działa spontanicznie i myśli sercem, a nie racjonalizuje.

Continue reading „Pogoda na niepogodę”

Wspólne początki

Jesteśmy w domu. Razem. Nas czworo plus pies.
Zaczynamy przygodę pełną niespodzianek…

W pierwszych dniach naszego wspólnego życia, czas pędził jak szalony. Mieszał nam się dzień
z nocą, weszliśmy w tryb stuprocentowej aktywności. Na każdym kroku pojawiały się chwile wzruszeń i ogromnej radości, bo oto weszliśmy w fazę – „nasz pierwszy raz”. Pierwsze wspólne posiłki, zabawy, spacery, kąpiel i usypianie. Byliśmy razem całą czwórką. Z tych chwil, można uzbierać sporo magicznych momentów.

Tylko, że tym razem nie chcę Wam opowiadać o sielskim obrazku, bo z pewnością możecie sobie wyobrazić jakie w tych chwilach towarzyszą fantastyczne emocje.
Chciałabym jednak pokazać Wam obraz w całości. Porzucić na chwilę społeczną maskę. Prawdziwe życie zwykle ma różne odcienie. U nas tęcza na początku się pojawiała, ale tylko na moment
i zwykle po ulewnej burzy z piorunami.

Continue reading „Wspólne początki”